Quick Reflections

Hindi ko sukat akalain na kahit isang kano ay mahilig umusyoso ng aking “blog”.

Nagpatawag ng isang press release ang aming kompanya nuong nakaraang linggo. Isa kasing manunulat, reporter ng isang kilalang business newspaper ng aming lalawigan, ang nagpahiwatig ng kagustuhang malaman ang mga bagong kompanyang pangkalakalan.

Ako namang si lukaret, naghanda talaga, magmula sa pananamit hanggang sa isang nakapangingilabot na speech. Talagang galak na galak ako ng mga oras na iyon.

Nang kami’y nagsimula, nagtanong ang reporter tungkol sa aming plano. Ako nama’y sumagot ng katakot-takot at nakakapanabik na mga vision statements. Dire-diretso talaga ang inglis ko, kasi ikako, kagalang-galang dapat ang aking imahe.

Hindi ko na matandaan kung paano pumasok sa usapan, ngunit bigla na lamang siyang nagpakita ng isang panayam. Agad kong nahalata, puchak, BLOG KO YAN! Yung itong sa Friendster!

Interesado ang reporter. Ang daming tanong tungkol sa aking mahal na asawa bilang isang ulirang ama sa kanyang anak. Isinaad ng reporter na napaganda ang kwento ng aming buhay. Nagpasalamat na lamang ako, at agad kong ibinalik ang usapan tungkol sa negosyo.

Akoy bihirang matulala, ngunit sa pagkakataong iyon, hindi talaga ako nakapagsalita. Agad-agad kong naisip ang mga sumusunod:

1). Tama ba yung englis ko?

2). Nagmura ba ako?, at

3). May naipalabas ba akong karumal-dumal na balita?

Akala ko talaga walang nagbabasa, dahil wala naman akong maraming “comment” dine sa blog. At buong akalain ko na rin na ang mga kaibigan ko dito sa Friendster ang sya lamang ang makakalalam. Hindi pala.

Hay naku, sa katangahan ko talaga.

Mga mahal kong kaibigan, ako’y magsusulat na lamang sa ating pambansang wika hanggat sa maaari. Hihintayin ko na lang na mapawi na sa mundo ang mga amerikanong tsismoso kahit pangsamantala lamang.

Pahabol — Bukas daw ipapalabas ang artikulo * kaba * kaba* kaba * Hay talagang nanginginig na ako sa takot!